LA MOND­POPOLO

Esperanto .:. English

LA MANIFESTO
DE LA MONDPOPOLO

ENKONDUKO

Tiu ĉi manifesto ne celas konvinki aŭ konverti. La manifesto celas prezenti alternativan rolon por Esperanto, direkte al tiuj, kiuj jam havas la samajn aŭ similajn opiniojn, aŭ havus, se ili scius pri tiu ĉi. Se ni ne estas en akordo; ne gravas. Ni ne estas rivaloj, sed daŭre samideanoj.

Tre inspirita estas tiu ĉi manifesto de la Manifesto de Raŭmo, kaj la du havas multajn samajn vidpunktojn, sed dum la lasta rigardas esperantistaron kvazaŭ lingva minoritato, ĉi tiu manifesto prezentas alian deirpunkton por la filozofia bazo de nia kulturo.

LA POTENCO DE IDENTECO

Homo estas socia estaĵo. Tiucele evoluis niaj esprimplenaj okuloj, voĉkordo kaj la lernitaj sociaj normoj nome kulturo. El kulturo naskiĝas identeco: kiel homo konstituas sin kiel membro de aparta grupo. Ĝi estas la fundamento de ĉia komunumo (etna, religia, politika, ŝatokupa k.t.p.), provizante la valorojn, direkton kaj solidarecon necesajn por kresko kaj persisto. Sen sufiĉe forta identeco, grupo estas, aŭ fariĝas, neunuiĝa kaj nesindona teoria diskutklubo.

LA KRIZO DE LA TRADICIAJ ESPERANTAJ MOVADOJ

Esperantaj organizoj malkreskas kaj tradiciaj manieroj por altiri novajn parolantojn ne donas daŭrohavajn rezultojn; disvastigo de lerniloj, pli aktiva varbado, novaj argumentoj k.t.p. Baldaŭ la esperantaj medioj eble eĉ malaperos, kaj Esperanto fariĝos historia kuriozaĵo, parolota nur de lingvoamantoj kaj ŝatokupistoj.

En la pasinteco, la tradicia movadaro prosperis pro kombino de du dominantaj vidpunktoj: Esperanto kiel strikte scienca/ekonomia komunikilo kaj Esperanto kiel kvazaŭ-mistikisma esprimo de profundaj idealoj de paco, gefrateco kaj komuneco. La vidpunktoj ne kunplektiĝis glate, sed tiu fakto estis facile ignorebla dum la ora epoko de la tradiciaj movadoj.

Tamen, pro la venka marŝo de la angla lingvo en internacia komunikado, la tradiciaj esperantaj movadoj komencis inkliniĝi al argumentoj de lingvistika supereco kaj ĝeneralaj lingvaj rajtoj por pli konvinkeble barakti kontraŭ tiu evoluo. Tiel malgraviĝis la idealoj ĝis ili iĝis nur sloganoj, kaj la esperanta identeco ligiĝis al ties sukcesoj kiel internacia aŭ helpa lingvo. Tio tamen fine rezultigis nenion. Sen kontentiga alternativa mempercepto, la tradicia movadaro iĝis sentimentala, defetema kaj impotenta.

AL NOVA ESPERANTA IDENTECO

Ni opinias ke:

1. la atingo de la "Fina Venko" (Esperanto kiel ĉies dua lingvo), aŭ oficialigo aŭ aprobo de Esperanto fare de iu respektata aŭtoritato, dum ni ilin ne kontraŭas, simple ne koncernas nin.
2. antagonismo al la angla lingvo, Ido aŭ iu alia lingvo estas maldigna.
3. Esperanto estas nia komuna lingvo, bela tia, kia ĝi estas, kaj ties taŭgeco kiel internacia lingvo ne koncernas nin, nek postuloj de reformoj.

Ni opinias gravaj la jenajn filozofiajn principojn zamenhofecajn:

1. Kosmopolitismo — ni apartenas al la sama homa familio kaj ni rigardas nin antaŭ ĉio kiel mondcivitanoj, ne limigitaj de lokaj, regionaj aŭ naciaj identecoj.
2. Egalismo — neniu estas supera al alia; ni ne akceptas diskriminacion aŭ arbitran hierarkion, rektan aŭ nerektan.
3. Humanismo — ĉiu decido, socia, politika aŭ ekonomia, devas servi la bonfarton de homo.
4. Demokratio — ĉiu rajtas senpere partopreni en decidoj, kiuj ilin koncernas, proporcie al la efiko kiun tiu decido havas. Oni povas portempe transdoni sian voĉdonrajton al rajtigito laŭ bezono, parte aŭ plene, kondiĉe ke rajtigito estas demisiigebla kaj ĉiu decido estas revokebla, laŭ demokratia proceso.
5. Pacifismo — milito kaj perforto estas abomenaj kaj evitendaj manieroj por solvi konflikton aŭ atingi celon; malkonsento solviĝu per dialogo.
   Memdefendo kaj preparo por memdefendo estas tamen rajto.
6. Toleremo — reciproka respekto kaj kunekzisto inter homoj kun malsamaj identecoj, kredoj kaj vivmanieroj, sen interveno aŭ juĝo.
7. Diverseco — kvankam ni nutras proprajn tutmondecajn identecon kaj kulturon, nia komunumo estas ankaŭ esprimo de scivolemo pri, kaj kulturaj interŝanĝoj inter, homoj kun ankaŭ aliaj identecoj, el ĉiuj partoj de la mondo.

Jen niaj celoj laŭvice:

1. Transformi la suprajn valorojn en viglan kaj konsekvencan filozofion, flekseblan sed klaran.
2. Animi tiun filozofion por fortikigi la komunan esperantan identecon.
3. Konstrui allogan (sub-)kulturon kaj komunumon baze de tiu identeco.
4. Prezenti tiun (sub-)kulturon kaj komunumon al la mondo kiel pli bonan kaj harmonian vivmanieron, kaj tiel homojn logi al aliĝo.

La tradiciaj movadoj difinas sin esti politikaj movadoj: t.e. konvinki eksterulojn pri la avantaĝoj de Esperanto per raciaj argumentoj. Ni celas esti transforma kaj antaŭfigura movado; profunde evoluigi la individuon en amikeca etoso kaj vivi laŭ nia idearo, ne nur prediki ĝin.

Por tiu celo ni nomas nin jene, por klare esprimi kiel ni rigardas nian rolon en la mondo: ni estas la Mondpopolo.

THE MANIFESTO
OF THE WORLD PEOPLE

INTRODUCTION

This manifesto does not aim to convince or convert. The manifesto is intended to present an alternative role for Esperanto, directed at those who already have the same or similar opinions, or would have if they knew about it. If we are not in agreement; it does not matter. We are not rivals, but continue to be "fellow-thinkers".

This manifesto is much inspired by the Manifesto de Raŭmo, and the two share many of the same views, but while the latter views Esperanto speakers as almost like a linguistic minority, this manifesto presents a different starting point for the philosophical basis of our culture.

THE POWER OF IDENTITY

Humans are social beings. For this purpose, our expressive eyes, vocal cords, and learnt social norms called culture have evolved. From culture, identity is born: how a person regards themselves as a member of a particular group. It is the foundation of any community (ethnic, religious, political, hobby-based, etc.), providing the values, direction, and solidarity necessary for growth and perseverance. Without a sufficiently strong identity, a group is, or becomes, a disunified and self-centred theoretical discussion club.

THE CRISIS OF TRADITIONAL ESPERANTO MOVEMENTS

Esperanto organisations are in decline, and traditional ways of attracting new speakers do not yield long-term results; distribution of learning materials, more active recruitment efforts, new arguments, etc. Soon, Esperanto environments may even disappear, and Esperanto will become a historical curiosity, spoken only by language enthusiasts and hobbyists.

In the past, the traditional movement thrived due to the combination of two dominant viewpoints: Esperanto as a strictly scientific/economic communication tool and Esperanto as a quasi-mystical expression of profound ideals of peace, fraternity and community. These viewpoints did not blend smoothly, but this fact was easy to disregard during the golden age of traditional movements.

However, due to the victorious march of English in international communication, the traditional Esperanto movements began leaning toward arguments of linguistic superiority and general language rights to more convincingly combat this development. Thus, the ideals were deemphasised until they became mere slogans, and the Esperanto identity became tied to its success as an international or auxiliary language. However, this ultimately resulted in nothing. Without a satisfying alternative self-perception, the traditional movements became sentimental, defeatist, and impotent.

TOWARDS A NEW ESPERANTO IDENTITY

We believe that:

1. the achievement of "The Final Victory" (Esperanto as everyone's second language), or the ratification or approval of Esperanto by any respected authority, while we do not oppose it, it simply does not concern us.
2. antagonism towards English, Ido, or any other language is unworthy.
3. Esperanto is our common language, beautiful as it is, and its suitability as an international language does not concern us, nor do demands for reforms.

We consider the following Zamenhof-esque philosophical principles to be important:

1. Cosmopolitanism — we all belong to the same humanity, and we consider ourselves primarily as world citizens, not limited by local, regional, or national identities.
2. Egalitarianism — no one is superior to any other; we do not accept discrimination or arbitrary hierarchies, direct or indirect.
3. Humanism — every decision, social, political or economic, must serve the well-being of man.
4. Democracy — everyone has the right to participate directly in decisions that affect them, in proportion to the impact those decisions have. A person may temporarily delegate their voting rights to a representative if needed, partially or fully, provided that said representative is revocable and that all decisions are voidable through a democratic process.
5. Pacifism — war and violence are abhorrent and should be avoided as means to resolve conflict or achieve goals; disagreements should be resolved through dialogue.
   However, self-defence and preparation for self-defence are rights.
6. Tolerance — mutual respect and coexistence between people of different identities, beliefs, and ways of life, without interference or judgment.
7. Diversity — although we nurture our own global identity and culture, our community is also an expression of curiosity about, and cultural exchanges between, people who also have other identities, from all parts of the world.

Here are our goals in order:

1. To transform the above values into a vibrant and consistent philosophy, flexible but coherent.
2. To animate this philosophy in order to strengthen the common Esperanto identity.
3. To build an appealing (sub-)culture and community based on this identity.
4. To present this (sub-)culture and community to the world as a better and more harmonious way of life, and that way attract people to join.

The traditional Esperanto movements define themselves as political movements: that is, convincing outsiders of Esperanto's advantages through rational arguments. We aim to be a transformative and prefigurative movement; to develop the individual on a deep level in an atmosphere of friendship and to live according to our ideology, not just preach it.

For this purpose, we call ourselves thusly, in order to clearly express how we view our role in the world: we are The World People.